ВЕРУК
Симӧ Надежлӧн быдмис зэв мича ӧтка ныв, Верук нима. Надьӧ тьӧт унаысь мӧвпыштлас вӧлі: — «Збыль, эськӧ, Верук зэв мича дай зэв шань нылыс. Сӧмын кытчӧ кутан сетны татшӧм мича да тӧлка нывтӧ-а? Дерт нин, гӧлиник саяд да омӧлик саяд огӧ кутӧ сетны».
Веруклы лунысь-лун арлыд содӧ, тырис ни дас кӧкъямыс арӧс. Пӧра мунны верӧс сайӧ. Дас квайт арӧс тырӧм бӧрын эськӧ эз нин бырав Надеж тьӧт ордысь жӧникыд да, Надеж тьӧт сэк вӧлі некод сайӧ на оз сет.
— Дас кӧкъямыс арӧс тыртӧдз пӧ ог сет некод сайӧ.
Коркӧ, дас кӧкъямыс арӧс тырӧм бӧрас, Верукӧс коравны локтіс Паньӧ Иванлӧн мамыс.
— Мый нин Ӧдя тьӧтыс висьталӧ? — шуӧ Надеж тьӧт.
— Ме эськӧ зэв ыджыд мога да, ог тӧд, лысьта ог висьтавныс-а.
— Мый нӧ он лысьт, висьтав.
— Пиӧй ӧтарӧ ыстыны кутіс Веруктӧ юавны. Гӧтрасьны ӧтарӧ кӧсйӧ. Ме эськӧ шуа жӧ, мися, том на жӧ гӧтрасьныд да, пикӧ воштіс, кутіс ыстыны...
— Миян ӧд Верукыс том на да, ме ог тӧд. Жаль на сетныс да.
— Но, сет нин тэ Веруктӧ, миян ӧд зэв жӧ зіль пиыс. Велӧдчыштӧм и быдӧн. Козинъяссӧ тай, шуӧ, оз пӧ ков, сетанныд кӧ мыйтакӧ дерт-а. Мый нӧ сэсся, Надеж тьӧт? Висьтав, сетанныд онӧ Веруктӧ Вань саяс?
— Ме ог тӧд. Козиныд эськӧ тырмас миян да, тіянлысь ӧд Ваньӧтӧ мыйкӧ шуӧны «Консомол» ли мый ли пӧ да, кӧнкӧ оз кут ӧд сійӧ венчайтчыны?
— Ог тӧд, бара, сійӧ. Гашкӧ и оз.
— Но, сідзкӧ ми Верукӧс венечтӧгыд огӧ сетӧ. Венечтӧгыд сетан да, сэсся мыйкӧ кӧ дзугсьыштас олӧмыд — вӧтланныд дай.
Ваньӧ сайӧ Верукӧс эз сетны.
Аскинас локтіс Верукӧс коравны Ёгор Микулайлӧн мамыс.
Ёгор Микулай — озыр крестьянинлӧн пи, зэв ен дума.
Микулайлӧн мам сідз жӧ, кыдзи и Паньӧ Ваньлӧн мамыс, паніс сёрни Надеж тьӧткакӧд.
Надеж тьӧт бара гаравны кутіс венчайтчӧм йылысь.
— Оз кӧ венчайтчы — ми Верукӧс огӧ сетӧ.
— Миян ӧд Микулайыд ен дума на да. Венчайтчытӧг, дерт, оз ов.
— Но, сідзкӧ, ладмӧдчам инӧ.
Сёрнитісны Веруккӧд, батькӧд и; козинъясӧн, рӧскодъясӧн артмисны.
Козиныд да рӧскодыд, дерт, эз вӧв этша — важ йӧзыд, бурджык олысьясыд ёна на татшӧмторъяссӧ пыдди пуктӧны. Лун мӧд-коймӧд мысти свадьба вӧчисны. Симӧ Надежлӧн мича ныв Верук быри. Овмӧдчисны мича гозъя — Верук да Микулай. Олісны тӧлысь квайт кымын дай мыйкӧ Микулай гозъялӧн дзугсьыс олӧмыд. Зыкъяс мӧдісны.
Сэсся, сё мокасьтыд ӧд, збыльысь зыкмисны дай. Надеж тьӧт Верукӧс бӧр петкӧдіс Ёгор Микулай сайысь. Ӧні сэсся Надеж тьӧт балябӧжсӧ гыжъялӧ. Паньӧ Вань сайӧ кӧ пӧ эськӧ сетім, гашкӧ, лючки олісны-а. Йӧйталім жӧ пӧ.
— Аттӧ дивӧ!.. Венечтӧг, мися, сетан да, — дзугсяс кӧ олӧмыд, вӧтласны дай. Эз тай со венечыд кут Ёгор Микулай саяд, кӧть эськӧ венечӧн сетлім да.
Тадзи пыр Надеж тьӧт майшасис Паньӧ Вань сайӧ сеттӧмысь. Верук пӧрысьмыны нин пондіс. Олӧ бать-мам дінын.
Конан Ӧльӧксан.
