* * * Фортуна и Мудрость
Фортуна князькӧд оліс, С временщиком Фортуна в споре,
И князьлӧн лоліс, К убогой Мудрости летит:
Мый сылы коліс. «Сестра, дай руку мне — и горе
А ӧтпыр лун шӧр луна Твоя мне дружба облегчит!
Сэсь лыйыштас фортуна.
Кӧть сералӧм кодь лоас — Дарами лучшими своими
Философ дінӧ воас. Его осыпала, как мать, —
«Быдсяма морт пӧ овлӧ! И что ж? — ничем не насытимый,
Князь зарни вӧлі новлӧ, Меня скупой он смел назвать!
Князь зарни вылысь сёйис
И зарни йӧзлы койис... София, верь мне, — будем дружны!
Трон му вылын эз коль, Смотри — вот горы серебра!
Мед лоис тай король! Кинь заступ твой, теперь ненужный,
Ме сылы вӧчлі тадз, С нас будет, милая сестра».
А шуис на: тэ надз!
И князьшӧн колис ӧтнас, «Лети! — ей Мудрость отвечала:
М’оз аддзыв менӧ-й вӧтнас! Не слышишь? Друг твой жизнь клянёт!
Ме важӧн тэнӧ тӧді Спаси безумца от кинжала,
И шудлун тэныд сетны мӧді... А мне в Фортуне нужды нет».
Философ! Китӧ мем,
И пондам овны нэм,
И мыйӧн овны — эм!»
Философ сылы сідз:
«Тэ мем пӧ абу колан,
Кӧн колан, сэн мед олан.
Со ӧні князьтӧ видз:
Тут коньӧр орӧм,
И олӧмсӧ нин ёрӧм,
И тэнӧ бара корӧм...
Кинжалыс сы бӧр лэчтыштӧм,
А морӧсас на зургытӧм»...
Комиӧн гижис
Ӧльӧш Иван
Рочӧн гижис
Тютчев Фёдор Иванович