| * * * | Фортуна и Мудрость |
| Фортуна князькӧд оліс, | С временщиком Фортуна в споре, |
| И князьлӧн лоліс, | К убогой Мудрости летит: |
| Мый сылы коліс. | «Сестра, дай руку мне — и горе |
| А ӧтпыр лун шӧр луна | Твоя мне дружба облегчит! |
| Сэсь лыйыштас фортуна. | |
| Кӧть сералӧм кодь лоас — | Дарами лучшими своими |
| Философ дінӧ воас. | Его осыпала, как мать, — |
| «Быдсяма морт пӧ овлӧ! | И что ж? — ничем не насытимый, |
| Князь зарни вӧлі новлӧ, | Меня скупой он смел назвать! |
| Князь зарни вылысь сёйис | |
| И зарни йӧзлы койис... | София, верь мне, — будем дружны! |
| Трон му вылын эз коль, | Смотри — вот горы серебра! |
| Мед лоис тай король! | Кинь заступ твой, теперь ненужный, |
| Ме сылы вӧчлі тадз, | С нас будет, милая сестра». |
| А шуис на: тэ надз! | |
| И князьшӧн колис ӧтнас, | «Лети! — ей Мудрость отвечала: |
| М’оз аддзыв менӧ-й вӧтнас! | Не слышишь? Друг твой жизнь клянёт! |
| Ме важӧн тэнӧ тӧді | Спаси безумца от кинжала, |
| И шудлун тэныд сетны мӧді... | А мне в Фортуне нужды нет». |
| Философ! Китӧ мем, | |
| И пондам овны нэм, | |
| И мыйӧн овны — эм!» | |
| Философ сылы сідз: | |
| «Тэ мем пӧ абу колан, | |
| Кӧн колан, сэн мед олан. | |
| Со ӧні князьтӧ видз: | |
| Тут коньӧр орӧм, | |
| И олӧмсӧ нин ёрӧм, | |
| И тэнӧ бара корӧм... | |
| Кинжалыс сы бӧр лэчтыштӧм, | |
| А морӧсас на зургытӧм»... | |
Комиӧн гижис
Ӧльӧш Иван
Ӧльӧш Иван
Рочӧн гижис
Тютчев Фёдор Иванович
Тютчев Фёдор Иванович
