* * * DAS GLÜCK UND DIE WEISHEIT
Фортуна князькӧд оліс, Entzweit mit einem Favoriten,
И князьлӧн лоліс, Flog einst Fortun’ der Weisheit zu.
Мый сылы коліс. „Ich will dir meine Schäze bieten,
А ӧтпыр лун шӧр луна „Sei meine Freundinn du!
Сэсь лыйыштас фортуна.
Кӧть сералӧм кодь лоас — „Mein Füllhorn goß ich dem Verschwender
Философ дінӧ воас. „In seinen Schoos, so mütterlich!
«Быдсяма морт пӧ овлӧ! „Und sieh! Er fodert drum nicht minder,
Князь зарни вӧлі новлӧ, „Und nennt noch geizig mich.
Князь зарни вылысь сёйис
И зарни йӧзлы койис... „Komm Schwester laß uns Freundschaft schliessen,
Трон му вылын эз коль, „Du keuchst so schwer an deinem Pflug.
Мед лоис тай король! „In deinen Schoos will ich sie giessen,
Ме сылы вӧчлі тадз, „Auf, folge mir! – Du hast genug.“
А шуис на: тэ надз!
И князьшӧн колис ӧтнас, Die Weisheit läßt die Schaufel sinken
М’оз аддзыв менӧ-й вӧтнас! Und wischt den Schweiß vom Angesicht.
Ме важӧн тэнӧ тӧді „Dort eilt dein Freund – sich zu erhenken,
И шудлун тэныд сетны мӧді... „Versöhnet euch – ich brauch dich nicht.“
Философ! Китӧ мем,
И пондам овны нэм,
И мыйӧн овны — эм!»
Философ сылы сідз:
«Тэ мем пӧ абу колан,
Кӧн колан, сэн мед олан.
Со ӧні князьтӧ видз:
Тут коньӧр орӧм,
И олӧмсӧ нин ёрӧм,
И тэнӧ бара корӧм...
Кинжалыс сы бӧр лэчтыштӧм,
А морӧсас на зургытӧм»...
Комиӧн гижис
Ӧльӧш Иван
Немеч ногӧн гижис
Friedrich von Schiller