«МАМӦ ШУИС…»

Выль платтьӧа, мича туплиа Наташа зэв збоя тшолксьӧдӧ моски кузя. Ӧти киас сумка, а мӧдас — ичӧтик бидон. Талун Наташалӧн чужан лун, сылы тыри нёль арӧс. Сійӧ ыджыд нин.

Мамыс мӧдӧдіс нывкаӧс магазинӧ. Ӧтнассӧ.

Магазин ӧдзӧсыс воссис сьӧкыда, ёна ковмис асланьыс кыскыны. Но Наташа век жӧ вермис. Пырис да сувтіс ӧчередӧ. Сӧмын ыджыд еджыд бантикыс тыдалӧ прилавок сайысь.

— Мый нӧ Наташаыс ньӧбӧ? — юаліс вузасьысь тётя Маша, коді олӧ орчча керкаын да бура тӧдса нывкалы.

— Мамӧ шуис: нянь.

Наташа сувтӧдіс нянь чӧвпансӧ джоджӧ да пасьтӧдіс сы вылӧ полиэтиленӧвӧй пакет.

— Мамӧ шуис: мед оз няйтчы, — гӧгӧрвоӧдіс нывка, кор казяліс вузасьысьлысь чуймӧмӧн видзӧдӧмсӧ.

— Но-но. А бидонад нӧ мый босьтан?

— Мамӧ шуис: нӧк.

Тётя Маша пуктыштліс бидонсӧ вески вылӧ, кисьтіс тырыс нӧк, вевттис топыда да мыччис Наташалы.

— На, эн кисьт.

— Ог, ме ӧд ыджыд нин, — нюммуніс мӧдыс да воськовтіс ӧдзӧслань.

— Наташа, а деньгаыд нӧ?

— Мамӧ шуис: бидонас.