ЯГ МОРТ IAG MORT
Уна тӧдліс коми войтыр Les Komis ont connu beaucoup
Шудтӧм лун да гажтӧм кад. De jours sans joie, d’âges funestes.
Коркӧ важӧн сылы вӧлі En un temps lointain, il leur vint
Парма пытшкын веськыд мат. Dans la taïga un grand malheur.
Ветліс сэні, пашкыр ош моз, Il y marchait, tel l’ours velu,
Гундыр сяма гӧна морт, Un dragon d’homme au cuir laineux,
Гашкӧ, вакуль пӧвстысь петысь, Venu, sans doute, des ondins,
Гашкӧ, вӧрсаяслӧн ёрт. Ami, sans doute, des sylvains.
Туша сылӧн вӧлі ыджыд — Il avait un buste fort long,
Быттьӧ увтӧм пожӧм пу. Comme un pin dépourvu de branches.
Паськӧм пыдди сійӧ новліс En guise d’habits, il portait
Куим вуртӧм йӧра ку. Trois peaux d’élans cousues ensemble.
Вой шӧр войын быдтор аддзис En pleine nuit, il voyait tout,
Сылӧн мисьтӧм гӧрдов син. De ses horribles yeux rougeâtres.
Кӧнкӧ шуштӧм пемыд вӧрын Dans un coin du bois triste et sombre
Вӧлі сылӧн оланін. Il avait son habitation.
Мукӧддырйи ӧти киӧн De temps à autre, d’une main
Сійӧ шыбитліс кыз кер. Il élançait un tronc massif.
Татшӧм вӧлі Яг Морт нима Tel était le nommé Iag Mort,
Вӧрса гундыр нисьӧ звер. Dragon des bois ou bête fauve.
Йӧзыс садьтӧг сыысь поліс, Les gens le craignaient follement,
Дзоргис гӧгӧр лун и вой: Nuit et jour ils faisaient le guet :
Оз-ӧ кыськӧ пуяс костысь Et si par là, d’entre les arbres,
Мыччысь сылӧн гӧна сой? Son bras hirsute apparaissait ?
Уна вӧралысьлысь сійӧ À un grand nombre de chasseurs
Кыйсянінас босьтіс лов. Il prit la vie en plein travail.
Шоч нин вӧлі сэтшӧм мортыс, Telle infortune attendait donc
Коді гундырысь эз пов. Ceux qui ne craignaient ce dragon.
Изьва дорын, Кыпыд сиктын Sur l’Izva , au hameau Joyeux,
Оліс сэки пӧрысь пӧль, Là habitait un vieux grand-père,
Бура сёйис, бура юис, Qui mangeait bien, qui buvait bien,
Эз вӧв озыр, эз вӧв гӧль. Qui n’était ni riche ni pauvre.
Сылӧн вӧлі шань да мича Il avait une fille unique,
Райда нима ӧтка ныв. Sage et jolie, nommée Raïda.
Ӧтка нылӧс шог эз босьтлы — Le chagrin ne l’accablait pas :
Быд лун сьыліс сьыланкыв. Tous les jours elle chantonnait.
Асывводзсянь рӧмыд рытӧдз De l’aube jusqu’au crépuscule,
Сійӧ пуксьылӧм эз тӧд, Elle n’était jamais assise,
Лэбач моз пыр чеччаліс да Mais sautillait comme un oiseau
Сьывтӧг ывлаӧ эз пет. Et ne sortait point sans chanter.
«Мый пӧ жугыльтчӧмӧн овны. « Pourquoi s’affliger ? disait-elle.
Яг Морт татчӧ эз на лок! Iag Mort n’est pas encor venu !
Коркӧ пӧрысьма да сэки, Un jour je vieillirai, c’est sûr,
Гашкӧ, надзмас менам кок». Et mon pied sera moins agile. »
Мамыс нимкодясис нывнас, La fille égayait sa maman,
Ошкис сійӧс пӧрысь ай: Son vieux père en faisait l’éloge :
«Со пӧ миян донаторйыд « Voici, disait-il, ma chérie
Сьылӧ, быттьӧ колипкай!» Qui chante comme un rossignol ! »
Томджык войтыръяслӧн сьӧлӧм Les jeunes gens avaient le cœur
Висис Райда вӧсна пыр: Toujours malade pour Raïda :
«Мый пӧ верӧсӧс оз бӧрйы « Combien de temps attendra-t-elle
Сійӧ миян костысь дыр?» Pour choisir en moi son mari ? »
Райда шмонитӧмӧн шуліс: Raïda répondait en riant :
«Оз ков верӧсъясыд мем. « Je n’ai nul besoin d’un mari.
Натӧг лӧсьыда на позьӧ Je puis encor, sans en avoir,
Меным колльӧдлыны нэм!» Mener une agréable vie ! »
Татшӧм сёрни ӧтка нывлӧн Ce propos de la fille unique,
Водзӧ, тӧдӧмысь, эз мун. En vérité, ne dura guère.
Регыд сылы удал зонкӧд Bientôt avec un grand gaillard
Воис чунькытшасян лун. Vint le moment de ses fiançailles.
Зонлӧн нимыс вӧлі Туган. Le garçon s’appelait Tougan.
Кыйліс сійӧ уна ош. Il capturait de nombreux ours.
Вӧралігӧн сійӧ вӧлі Lorsqu’il chassait, il se montrait
Медся повтӧм, медся чож. Le plus hardi, le plus rapide.
Свадьба лунлы паныд Райда Raïda, quand vint le jour des noces,
Муніс вотны чӧскыд оз. Partit cueillir de douces fraises.
Сьӧрас босьтіс вугъя чуман — Elle emporta un récipient,
Вотанторлы ичӧт доз. Un petit seau pour la cueillette.
Енэж вылын шонді ворсӧ, Le soleil brille dans le ciel,
Пӧльтӧ лунвыв шоныд тӧв. Et du midi souffle un vent chaud.
Небыд турун пӧвстын дзоридз Dans l’herbe moelleuse, les fleurs
Быдмӧ уна-уна зэв. Poussent irrésistiblement.
Ветлӧ Райда, озсӧ ӧктӧ, Raïda marche, amasse des fraises,
Зіля вӧрӧ сылӧн ки. Remue le bras avec vigueur.
Ачыс сьылӧ: «Муса зонкӧд Et de chanter : « J’aime un garçon
Аски ӧтлаасям ми!» Que demain je vais épouser ! »
Мый нӧ тайӧ вадор ягас Quel est, dans les pins de la rive,
Лыбис пӧткаяслӧн зык? Ce bruit d’oiseaux qui retentit ?
Мыйла кӧрыс сэтчӧ лэбзьӧ, Pourquoi le renne s’enfuit-il,
Вомсьыс лэччӧ весиг быг? Le museau dégouttant d’écume ?
Повзис сьӧлӧм ӧтка нывлӧн: La fille eut peur de tout son cœur :
«Оз-ӧ Яг Морт татчӧ лок?» « N’est-ce pas Iag Mort qui vient là ? »
Кылӧ: зымӧдӧ нин матын Elle entend le fracas tout proche
Чорыд муӧд сьӧкыд кок. D’un pied pesant sur le sol ferme.
Руч-рачмуні ӧти пожӧм, Un pin fit du tohu-bohu,
Чегис-усис сылӧн йыв, Sa cime cassa et tomba,
Вывлань качис шӧркодь сус пу... Dans les airs s’éleva un cèdre…
Весьӧпӧри коньӧр ныв. La pauvre fille était pantoise.
Вӧрсьыс петіс ыджыд шыӧн, De la forêt fit irruption,
Быттьӧ тӧвныр, гӧна морт. En rafale, un homme velu,
Ош кодь мисьтӧм... гашкӧ, збыльысь Laid comme un ours : sans aucun doute,
Вӧрса мутияслӧн ёрт. Un ami des démons des bois.
Сылӧн тушаыс кык сывйысь, Avec deux sagènes de lame ,
Дерт жӧ, ляпкыдджык эз вӧв. Sa hache était loin d’être courte.
Сылысь юрсисӧ да тошсӧ, Cheveux et barbe étaient battus,
Идзас нӧб моз, летіс тӧв. Fagot de paille, par le vent.
Пельпом вылас вӧлі паськӧм — Un habit couvrait ses épaules :
Куим вуртӧм йӧра ку. Trois peaux d’élans cousues ensemble.
Веськыд киас сійӧ кутіс Et il tenait dans sa main droite
Шӧри чегӧм пожӧм пу. Un large pin cassé en deux.
Кӧні Райда озсӧ вотіс Là où Raïda cueillait les fraises
Вӧлі паськыд вӧртӧмин. Était une vaste clairière.
Вотчысь нылӧс ылысь аддзис La cueilleuse y fut aperçue
Гӧна мортлӧн югыд син. Par l’œil clair du velu bonhomme.
Ош моз равӧстіс лёк гундыр. Ce dragon rugit comme un ours.
Уси Райда сынисадь, Raïda tomba inanimée,
Кыдзи кералігӧн усьӧ Ainsi que tombe sous la hache
Небыд коръя вӧсни бадь. Le saule grêle aux tendres feuilles.
Яг Морт пусӧ муӧ сутшкис, Iag Mort trancha un arbre à terre,
Шудтӧм вотчысьӧс эз ви. Mais ne tua pas la pauvrette.
Сэсся садьтӧм нылӧс босьтіс Puis il prit la fille inconsciente
Сылӧн кӧрт кодь чорыд ки. Dans sa main dure comme fer.
Мича сюрӧмторнас сійӧ Emportant sa jolie trouvaille,
Муніс чеччалігтыр бӧр. Il partit avant son réveil.
Дзебис, тупкис сылысь туйсӧ Sa trace fut cachée, fermée
Тшӧкыд корнас пемыд вӧр... Par le bois sombre aux feuilles denses…
Воши Райда Кыпыд сиктысь. Raïda disparut du village.
Висьмис шогла сылӧн ай. Le chagrin accabla son père.
Мамлӧн шор моз синва киссьӧ. La mère verse un flot de larmes.
Кӧні налӧн колипкай? Où est passé leur rossignol ?
Арся кымӧръяс кодь жугыль Triste comme le ciel d’automne
Лои Туган, удал зон, Était Tougan, le grand gaillard,
Сӧмын некодлы эз норась, Qui ne se plaignait à personne,
Важмоз вӧлі збой да ён. Tant vif et fort que d’ordinaire.
«Тӧда, тӧда, — сійӧ шуис: — « Je sais, je sais, affirma-il,
Коді вӧчис татшӧм шог. Qui a causé pareil chagrin.
Муса нылӧс Яг Морт нуис. Iag Mort a pris ma bien-aimée.
Сійӧс корсьны — менам мог!» La retrouver : voilà mon but ! »
Матігӧгӧрса том йӧзӧс Il réunit sans plus attendre
Сійӧ чукӧртіс дзик пыр: Les jeunes gens du voisinage :
«Локтӧ татчӧ, дона ёртъяс, « Venez ici, mes chers amis,
Локтӧй, кодлӧн пуӧ вир! Venez, vous dont le sang bouillonne !
Кывзӧй, зонъяс, коми муын Écoutez, les gars, en Komi,
Олӧм вывті лои лёк. Vivre est devenu trop néfaste.
Быд лун пельным миян кылӧ Tous les jours vient à nos oreilles
Нора горзӧм: ок да ок! Un cri plaintif : hélas ! hélas !
Тӧрыт воши миян Райда, Ce soir Raïda a disparu,
Аски вошас кодкӧ мӧд. Demain, ce sera quelqu’un d’autre.
Коньӧр нылӧс Яг Морт нуис. Iag Mort a pris la pauvre fille.
Код нӧ та йылысь оз тӧд. Qui donc ici ne le devine ?
Петам повтӧг, дона ёртъяс, Partons sans peur, mes chers amis,
Корсьны сылысь оланін! Rechercher son habitation !
Лэбзям варышъяс моз ставӧн, Tels des faucons, volons ensemble,
Кодлӧн сьӧлӧм абу кын! Nous dont le cœur n’est pas de glace.
Кӧнкӧ ылын, тӧдтӧм ягын Dans quelque forêt inconnue,
Сылӧн лӧсьӧдӧма чом. Sa cabane est aménagée.
Сэтчӧ суӧдам кӧ сійӧс, Si là-bas nous le rejoignons,
Гашкӧ, вӧчам сылы пом. Pour sûr, nous en viendrons à bout.
Гашкӧ, Райдаӧс ми аддзам, Pour sûr, nous y verrons Raïda,
Сійӧс Яг Морт эз кӧ сёй. Si Iag Mort ne l’a dévorée.
Гашкӧ, оз на сылӧн туплясь Pour sûr, près de chez le dragon
Гундыр керка дорын шой». Ne gît pas encor son cadavre. »
Би моз ыпнитіс том войтыр. Les jeunes gens de s’enflammer.
Быдӧн лэптіс веськыд ки: Et tous levèrent la main droite :
«Дасьӧсь мунны тэкӧд, Туган, « Nous partons avec toi, Tougan,
Мисьтӧм гундыр вылӧ ми! Sur les pas de l’affreux dragon !
Дыр нин кӧчьяс моз ми олім, Longtemps nous vécûmes en lièvres,
Дыр нин сьӧлӧм вӧлі рам. Longtemps notre cœur fut clément.
Ӧні бура гӧгӧрвоим: À présent nous avons compris :
Вывті омӧль татшӧм сям. C’est un mauvais comportement.
Муса вокӧй, тэныд паныд À ton encontre, mon cher frère,
Некод кыв ни джын оз шу. Personne n’a rien à redire.
Кытысь гӧна морттӧ чайтан, Là où tu crois l’homme velu,
Сэтчӧ миянӧс и ну!» Emmène-nous sans plus attendre ! »
Ловзис Туган, эз ло жугыль, Tougan revit, finie sa peine,
Асьсӧ радысла оз чайт. Dans sa joie il n’en revient pas.
Мунысь войтыръяссӧ лыддис: En partant, il compta ses hommes :
Буретш лои комын квайт. Ils étaient trente-six en tout.
Ӧдйӧ босьталісны зонъяс Vite les garçons empoignèrent
Гортсьыс зверӧс виантор: Chez eux leurs armes pour la chasse :
Черъяс, шыяс, ньӧввуж кӧлуй; Haches et lances, arc et flèches ;
Вӧлі весиг ёсьтӧм зор. Quelqu’un prit même un pieu pointu.
Петіс сиктысь том зон котыр: La troupe quitta le village,
Туган юралысьӧн сэн. Tougan en tête des garçons.
Кӧн нин бара Яг Морт шӧйтӧ? Où Iag Mort peut-il bien rôder ?
Сылӧн кок туйясыс кӧн? Où sont les traces de ses pas ?
Зіля кытшлалісны найӧ D’un pas résolu ils marchèrent
Вӧрас уна гожся лун. De longs jours d’été dans les bois.
Туган шойччыны эз пуксьыв, Tougan ne se reposait point,
Сылӧн Райдаыс эз вун. Il n’oubliait pas sa Raïda.
«Шойчча сэки, — сійӧ шуліс, — « Je m’assiérai, répétait-il,
Тайӧ понсӧ виа кор!» Lorsque j’aurai tué ce chien ! »
Ӧтчыд налы парма пытшкын Un jour, dans la taïga, ils tombent
Сюри джуджыд гудыр шор. Sur un profond torrent de boue.
Шоркӧд орччӧн, паськыд вор моз, À côté, tel un grand fossé,
Яг Морт талялӧма туй. La piste foulée par Iag Mort.
Эз тай, майбыр, коксӧ кӧтӧд, Il ne s’est point mouillé les pieds,
Гудыр ва питі эз уй. N’est pas passé par l’eau boueuse.
«Аддзад, вокъяс, — Туган шуис: — « Vous voyez, frères, dit Tougan,
Кодлӧн ветліс таті кок. Qui a posé son pied ici.
Сійӧс кыйӧдны да вины — Le pourchasser et le tuer,
Ӧні ӧти миян мог! C’est maintenant notre seul but.
Смертьысь, ёртъяс, энӧ полӧй, Amis, ne craignez point la mort,
Кыкысь кулӧмыд оз ло. On ne peut trépasser deux fois.
Вайӧ тшӧкыдінас дзебсям, Là, cachons-nous dans ce fourré,
Кытчӧдз гундыр эз на во». Où le dragon n’est pas venu. »
Муӧ водалісны зонъяс. Les gars à terre s’étendirent.
Гӧгӧр лои шы ни тӧв. Autour, pas un son, pas un souffle.
Из моз чорзис налӧн сьӧлӧм, Leur cœur se durcit comme pierre,
Полӧм некодлӧн эз вӧв. Nul d’entre eux n’était apeuré.
Вӧрыс надзӧникӧн шувгис, La forêt doucement bruissa,
Быттьӧ небыд саридз гы. Comme une vague sur la mer.
Недыр мысти кыськӧ кывсис Après un temps on entendit
Сьӧкыд коклӧн локтан шы. Le son d’un pas lourd approchant.
Вылӧ качис рака чукӧр, Un vol de corbeaux s’éleva,
Нора равзӧ: крав да крав! Geignant très fort : croa ! croa !
Шызис-гызис тар да сьӧла, Perdrix, faisan de s’alarmer,
Гажтӧм лои налы дав. Tristes qu’ils étaient dans leur pré.
Водӧм зонъяс пӧвстӧд тӧвзис Parmi les gars couchés fila
Садьтӧг повзьӧм еджыд кӧр. Un renne blanc fou de frayeur.
Ошъяс бызгысисны шорас, Dans le torrent, des ours plongèrent,
Сэсся уськӧдчисны бӧр. Avant d’en ressortir d’un bond.
Вӧрсьыс мыччысис лёк гундыр. L’affreux dragon surgit du bois,
Вылас куим йӧра ку. Revêtu de trois peaux d’élans.
Аслас туйӧд сійӧ муніс, Il allait son propre chemin,
Киас нинӧмтор эз ну. Et dans sa main ne portait rien.
Зэлыд ньӧввужъяс том йӧзлӧн Les arcs bandés des jeunes gens
Водзӧ чургӧдӧма дась: Sont avancés, prêts à tirer :
«Кӧть пӧ ставным татчӧ усям, « Dussions-nous tous tomber ici,
Огӧ бӧрыньтчӧй ми тась!» Nous ne reculerons jamais ! »
«Лыйлӧй морӧсас да юрас!» — « Visez la tête et la poitrine ! »,
Тшӧктіс налы Туган ёрт. Leur ordonna l’ami Tougan.
Сувтіс, бугжылясьны кутіс Il se leva, l’homme velu,
Гӧрдов синнас гӧна морт. Et les lorgna de ses yeux rouges.
Мый нӧ тайӧ лэбзьӧ-тиньгӧ, Qu’est donc ceci qui vole et bruit,
Сьылӧ вӧсньыдика зэв? Et fredonne tout doucement ?
Ӧтпыр сатшкысис Яг Мортлы Voici que sur Iag Mort se plantent,
Бокас комын кымын ньӧв. En son flanc, trente et quelques flèches.
Сылы юрас, гашкӧ, воис: Sans doute pensa-t-il ceci :
«Со пӧ кутшӧм гырысь ном!» « Le gros moustique que voilà ! »
Весиг шензьӧмысла воссис Et sous la surprise, il resta
Сылӧн кӧинлӧн кодь вом. La bouche ouverte, comme un loup.
Сэсся гӧгӧрвоис сійӧ, Alors il finit par comprendre
Кытысь киссьӧ чушкан зэр, D’où tombait cette pluie de guêpes,
Кутшӧм повтӧм йӧзӧс дзебӧ Et quelles gens hardies les bois
Аслас коръяс улын вӧр. Cachaient au sein de leurs feuillages.
Кокнас зымнитіс лёк гундыр: L’affreux dragon tapa du pied :
Муас лои джуджыд гу. Un grand fossé se fit en terre.
Вужнас нетшыштіс да босьтіс Il déracina et saisit
Киас увъя конда пу. Dans sa main tout un pin branchu.
Коми зонъяс вылӧ вӧрас Sur les gars komis dans les bois
Сійӧ уськӧдчис дзик пыр. Il se rua de but en blanc,
Увъя пунас гӧгӧр ӧвтӧ, Faisant du pin des moulinets,
Сӧмын кылӧ: жбыр да жбыр! Si bien qu’on n’entend que : flap ! flap !
Водӧ гундыр водзын понӧль, La forêt tombe aux pieds du monstre,
Чеччӧ, усьӧ вӧсни коз, Un fin sapin se lève et choit,
Пӧрӧ муас шӧркодь пожӧм, Un pin plus gros s’abat par terre,
Быттьӧ чышкӧ найӧс рос. Comme s’ils fussent balayés.
Кызджык пуяс сайӧ ставныс Derrière des arbres massifs,
Ӧдйӧ саймовтчисны сэк. Bien vite tous se dissimulent.
Кытчӧ вешйыны, мый керны — Par où aller, et comment faire :
Туган индӧ налы век. Tougan toujours le leur indique.
Вӧтчӧ найӧ бӧрся гундыр, Le dragon les poursuit sans trêve,
Куас лёкысла оз тӧр. Mais il est trop fort pour passer.
Вӧрыс кызмӧ, вӧрыс сукмӧ, La forêt se fait plus épaisse,
Оз нин Яг Морт водзын пӧр. Devant Iag Mort ne s’abat plus.
Тшӧкыд пуяс костын сылы Parmi les arbres si serrés
Кернас ӧвтчыны оз позь. Il ne peut manœuvrer sa hache.
Сійӧс гӧгӧртісны зонъяс. Alors les garçons l’encerclèrent.
Пансис, лыбис ыджыд кось. Et un grand combat éclata.
Равзӧ, эргӧ мисьтӧм гундыр, Il crie et hurle, l’affreux monstre,
Кучкӧ, вачкӧ: кув да ков! Il frappe et il cogne : pif ! paf !
Кӧсйӧ вины, кӧсйӧ босьтны Il veut tuer, il veut ôter
Коми войтыръяслысь лов. La vie au peuple de Komi.
Сылы воча, чорыд тшӧть моз, À sa rencontre, tel du crin,
Уна чургӧдчӧма шы, Saillent des lances en grand nombre,
Бӧрсянь, водзсянь сійӧс сутшкӧ, Piquant par devant, par derrière,
Доймӧ гӧна мортлӧн лы. Blessant le poilu jusqu’à l’os.
Туган куимысь нин слӧймис Tougan par trois fois réussit
Черӧн сӧтны сылысь кок: À tailler sa jambe à la hache :
«Со пӧ тэныд месянь козин, « Voici quel présent je te fais,
Сюра мутияслӧн вок!» Ô frère des démons cornus ! »
Тэрыб зонъяслы оз инмы Les gars esquivent prestement
Гӧна мортлӧн увъя кер. Le tronc branchu de l’homme hirsute,
Видзӧ найӧс дзескыдіныс, Protégés par l’exiguïté,
Видзӧ найӧс тшӧкыд вӧр. Protégés par la forêt dense.
Рытӧдз косясисны найӧ. Jusques au soir ils se battirent.
Воис шонді лэччандор. Puis vint le coucher du soleil.
Веськыд бугыляс Яг Мортлы Iag Mort reçut en son œil droit
Пырис ёсьтӧм кыдз пу зор. Un pieu pointu fait de bouleau.
Юрсянь кокӧдз сылӧн киссис De sa tête à ses pieds coula
Туша кузялаыс вир. Du sang tout du long de son corps.
Эз нин вермась сэсся гундыр Le dragon ne pouvait lutter
Коми войтыръяскӧд дыр. Encor longtemps face aux Komis.
Шыӧн сутшкӧм, черӧн сӧтӧм Piquaient, taillaient lances et haches :
Эз вӧв чӧскыд, эз вӧв бур. Ce n’était ni bon ni plaisant.
Петі сы пытшкысь став выныс, Toute puissance lui faillit,
Кутіс бергӧдчыны юр. Sa tête se mit à tourner.
Эбӧс быри, эбӧс абу. À bout de souffle, à bout de force,
Кокыс водзӧ эз нин ну. Son pied refusant d’avancer,
Коръяс костӧ сійӧ усис, Il s’écroula dans les feuillages,
Быттьӧ ыджыд пожӧм пу. Pareil à un pin de haut fût.
Куйлӧ зонъяс водзын гундыр. Le dragon gît devant les gars,
Дугдіс лолавны, оз вӧр. Ne soufflant plus, ne bougeant plus.
Юрсӧ керыштісны сылысь, Et ils lui tranchèrent la tête,
Мед оз чеччы сэтысь бӧр. Pour qu’il ne se relève plus.
Шойсӧ гуалісны муӧ, Ils enterrèrent le cadavre,
Вылас пукталісны из. Et le couvrirent d’une pierre.
Мукӧд изйыс сэні вӧлі Le tertre et sa pierre là-bas
Гӧна мортсьыс гашкӧ кыз. Du poilu firent un gros tas.
«Тэкӧд лыддьысим ми, гундыр! — « Nous t’avons déniché, dragon !
Шуис Туган чорыд кыв. — Dit Tougan d’une voix sévère.
Ӧні тӧдны меным колӧ, À présent nous devons savoir
Кӧні Райда, вошӧм ныв?» Où est Raïda la disparue. »
Водзӧ мӧдӧдчисны зонъяс. Les gars allèrent de l’avant,
Быдӧн тэрыб, быдӧн сюсь. Chacun vif, chacun astucieux.
Вӧрӧд-ягӧд ветлӧм-корсьӧм Par les forêts ils n’eurent pas
Эз ло войтыръяслӧн кузь. À marcher et chercher longtemps.
Сюри налы мича Райда. Sur Raïda la belle ils tombèrent.
Яг Морт сійӧс эз на сёй. Iag Mort ne l’avait pas mangée.
Вевта гуын сійӧ оліс Elle avait, dans une caverne,
Сизим лун да сизим вой. Passé sept nuits et sept journées.
Аддзис Туган вошӧмторсӧ. Tougan, voyant la disparue,
Воссис сылы долыдлун. Fut pris d’une grande allégresse.
Лэбзис невестанас гортӧ, Il courut avec sa fiancée
Эз нин надзӧникӧн мун. Vers la maison, et en vitesse.
Гажа свадьба сылӧн пансис. Ils eurent de joyeuses noces.
Ставыс лои сэсся шань. Après quoi tout fut pour le mieux.
Удал зонлӧн гӧтыр лои Le grand gaillard eut pour épouse
Медся мича коми ань. La plus jolie femme komie.
Комиӧн гижис
Лебедев Михаил
Прансуз ногӧн гижис
Sébastien Cagnoli