DITHYRAMBE DITHYRAMBE
Nimmer, das glaubt mir, Му вылӧ морт ордӧ ӧтнасӧн
Erscheinen die Götter, Оз волы некутшӧм ен.
Nimmer allein. Сёрниа Бахус бӧр виччысьӧ
Kaum daß ich Bacchus, den lustigen, habe, Вильыш Амурӧс, а сэн
Kommt auch schon Amor, der lächelnde Knabe, Ачыс тшӧтш югыд Феб мыччысьӧ...
Phöbus der Herrliche findet sich ein. Лэбзялӧны,
Sie nahen, sie kommen Лэччалӧны
Die Himmlischen alle, Менам оланінӧ ная...
Mit Göttern erfüllt sich Мый нӧ гӧсьтъяслы ме вая?
Die irdische Halle. Эм налӧн! Мортлысь оз видзӧдны!
Sagt, wie bewirt ich,
Der Erdegeborne, Бурӧсь и вермысьӧсь, мем,
Himmlischen Chor? Енъясӧй, кувтӧмлун восьтӧ ті.
Schenket mir euer unsterbliches Leben, Гажа Зевес ордын нэм...
Götter! Was kann euch der Sterbliche geben? Менӧ лӧз енвевтад босьтӧ ті!
Hebet zu eurem Olymp mich empor! Ен гаж тайӧ
Die Freude, sie wohnt nur Мортлы вайӧ,
In Jupiters Saale, Ен олӧм и морт мед олӧ...
O füllet mit Nektar, Сӧмын доз тыр нектар колӧ.
O reicht mir die Schale!
Reich ihm die Schale! «Мичаник Геба! Поэтлы тэ
Schenke dem Dichter, Нектарӧн регыд тырт доз!
Hebe, nur ein. Синсӧ рез лысванам зонмыслы,
Netz ihm die Augen mit himmlischem Taue, Гу пытшкын узьысьяс моз
Daß er den Styx, den verhaßten, nicht schaue, — Миян кодь сійӧ — м’оз онмӧсьлы!»
Einer der Unsern sich dünke zu sein. Нектар пузьӧ...
Sie rauschet, sie perlet, Шог кыдз узьӧ,
Die himmlische Quelle, Морӧс сьӧлӧманӧс дугдіс
Der Busen wird ruhig, Дзескӧдны — и синмӧй югдіс!
Das Auge wird helle.
Немеч ногӧн гижис
Friedrich von Schiller
Комиӧн гижис
Ӧльӧш Иван